Οι κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη (1996-2004) έχουν δεχθεί έντονη κριτική για μια σειρά από ζητήματα που αφορούν την οικονομία, τη χρηστή διοίκηση και την εξωτερική πολιτική:
Οικονομία και Χρηματιστήριο
- Η «Φούσκα» του Χρηματιστηρίου (1999): Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι ενθάρρυνε ανυποψίαστους πολίτες να επενδύσουν στο Χρηματιστήριο Αθηνών, παρουσιάζοντάς το ως δείγμα «ισχυρής οικονομίας». Η κατάρρευση των τιμών οδήγησε σε μαζική απώλεια περιουσιών.
- Ένταξη στο Ευρώ και Δημοσιονομικά Στοιχεία: Υπάρχει διαρκής κριτική για τη χρήση «ωραιοποιημένων» δημοσιονομικών στοιχείων (δημιουργική λογιστική) προκειμένου να επιτευχθεί η ένταξη στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ).
- Αύξηση του Κόστους Ζωής: Η μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ συνοδεύτηκε από σημαντικές ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, οι οποίες δεν ελέγχθηκαν αποτελεσματικά.
Σκάνδαλα και Διαφθορά
- Εξοπλιστικά Προγράμματα: Η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε από μεγάλα σκάνδαλα στις προμήθειες όπλων, με πλέον χαρακτηριστική την περίπτωση του Άκη Τσοχατζόπουλου.
- Η έννοια της «Διαπλοκής»: Η διακυβέρνηση Σημίτη ταυτίστηκε στη δημόσια συζήτηση με το τρίγωνο πολιτικής, οικονομικής και εκδοτικής εξουσίας, με κατηγορίες για ευνοιοκρατία προς συγκεκριμένους επιχειρηματικούς ομίλους («εθνικοί εργολάβοι»).
Εξωτερική Πολιτική
- Κρίση των Ιμίων (1996): Δέχθηκε σφοδρή κριτική για τον χειρισμό της κρίσης και κυρίως για τη φράση «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» από το βήμα της Βουλής, που θεωρήθηκε από πολλούς ως πράξη εθνικής υποχώρησης.
- Υπόθεση Οτσαλάν (1999): Η παράδοση του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν στις τουρκικές αρχές μετά τη φυγάδευσή του από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα θεωρήθηκε μεγάλη διπλωματική αποτυχία και πλήγμα για το κύρος της χώρας.
- Συμφωνία του Ελσίνκι: Αν και προώθησε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, επικρίθηκε για την αποδοχή της λογικής των «γκρίζων ζωνών» και της παραπομπής διαφορών στη Χάγη.
Κοινωνικά Ζητήματα
- Υπόθεση Ταυτοτήτων: Η σύγκρουση με την Εκκλησία για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες δίχασε την κοινωνία, παρόλο που η κυβέρνηση επέμεινε στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους.